Nu ga ik een liedje zingen over...
Een protestliedje tegen alle slagerzangers en smartlads.
Ik ben bedoeld om met hen te lachen,
want zij lachen met mij ook altijd
als ik ergens ga optreden.
Ze hebben tegen mij al eens gezegd dat
ik van hen zeg dat ik dat zelf ben.
Maar allemaal wat ze van mij zeggen dat ik zelf ben,
zijn zij zelf.
Maar ik had dat eerst gezegd,
want zij waren begonnen.
Maar al van in de kakschool was ik een straffe jongen in het zeggen.
Ik had mijn kozijn uit de pollen een stam tegen zijn knoesel gegeven.
Een knoesel, dat is dat bolletje hier.
Zo... Tak! Tegen die knoesel,
die knoesel over dat murkje.
O ja!
Gelachen wat wij daar gedaan hebben.
Gelachen.
De pollen zo niet, maar ik...
En die...
Dan ga ik straks tegen de juffrouw zeggen.
En ik schrik.
Ik schrik direct naar die juffrouw.
Juffrouw,
juffrouw,
de pollen gaan straks van mij komen zeggen dat
ik zo'n knoesel over het murkje gestamd heb.
O, niet?
En dat is al eens niet waar.
Maar ga een keer spelen met je nooselijt.
Allee, ga spelen.
En twee minuten daarna de pollen al manken en al janken.
Juffrouw, uw baan is op met een knoesel.
Ja, ja, dikke leugenaar.
De noek in.
De noek in.
Ha, ha,
ha.
En straks stonden we daar weer en de pollen en ik zo.
Juffrouw, uw baan is hier met mijn rugje beten.
Niet waar juffrouw, hij heeft dat zelf gedaan.
En dan heb ik daar zo een keer drie maanden rondgelopen.
Met zo'n lange naald.
En telkens als de klas uit was,
met 37 man tegelijk in dat gangje waar er maar 14 in konden.
En elke naamiddag was dat daar hetzelfde.
Ja!
Ik heb nog nooit gevonden wie dat was met die naald.
Wat ik straks zo regelmatig in mijn eigen gat tegen heb.
De geheimzinnige acupuncturist,
dat weer toegeslagen.
Als er zo wat applaus is,
leer ik altijd jodelen.
Daarmee verspeel ik hier mijn tijd mee.
Maar dat is kort daarna dat de Chinezen
dat uitgevonden hebben van die jongens.
De acupunctuur.